ورود ثبت

ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز عبور*
به یادآوری

ساخت حساب کاربری

پر کردن کلیه قسمت های (*) الزامی می باشد
نام *
نام کاربری *
رمز عبور*
تایید رمز عبور *
ایمیل *
تایید ایمیل *
کد امنیتی *
Reload Captcha

تاریخچه جواهر سازی از صفر تا 2000

تاریخچه 0 تا 2000 جواهرسازی

محققانی که در تاریخچه جواهر سازی بررسی کرده‌اند حداقل تا پنج هزار سال قبل از میلاد به عقب بر گشته‌اند آنها ردپای جواهر سازان بدوی را تا تمدن اولیۀ مصر و بین‌النهرین پیگیری کرده و بالاخره به این نتیجه رسیده‌اند که در گذشته آویختن جواهرات، سمبلی برای اظهار قدرت و نشانۀ اهمیت و امتیاز طبقه خاصی از مردم آن جامعه بوده است. این نقش سمبلیک، گاهی با استفاده از جواهرات به منظور مصونیت از بیماریها و همراه با آن رشد علائق خرافی، پیوند خورده است. مصریان به عنوان پرچمداران تمدن، با استفاده از ادغام جواهرات و سنگها دست به خلق دست ساخته‌های هنری تعدادی از گنجینه‌های هنری زدند. همین طور تعدادی از گنجینه‌های مربوط به تمدن 2500 سال پیش بین‌النهرین کشف شده است که از میان آنها می‌توان به کشفیات آرامگاه سلطنتی شهر «اور»(1) اشاره کرد. در این گنجینه اشیا گران بهای قدیمی نظیر تاج ساده، زنجیرها و گردنبندهای پر کار و گوشواره‌های لاجورد یافته شده است و حتی نمونه‌هایی از ابتدایی ترین فعالیت بشر در آن زمان برای زر اندوزی قابل بررسی است. هنگامی که انسان روبه رشد با دادا و ستد و تجارتهای برون مرزی در حد و اندازه‌های زندگی خودش آشنا شد ابریشم خاص مورد استفاده در این جواهرات بر نقطه ی دیگری همچون یونان و جزایر کرت برده شد تا زمینه‌های بروز تمدن مشهور مینوا(2) اطلاعات، داد و ستد جواهرات و چیدمان تزئینی متداول و شکوفا شد.

 سالهای 0 تا 50 میلادی

با برکناری جمهوری خواهان قدیمی مورد(3) دوره سلطنت رومیها(27سال پیش از میلاد) دمکراسی نوبینی در عرصه استفاده از زیورآلات حاکم شد و آزادی بیشتری را نصیب علاقمندان اینگونه زینت آلات کرد به طوری که استفاده از جواهرات از حالت انحصاری خارج و به طبقه وسیع‌تری قدم نهاد. این اتفاق تحولی در زمینه استفاده از جواهرات محسوب می‌شد. با گسترش استخراج معادن و به دست آمدن مقداری بیشتری از فلزات گران بها امکان سرمایه گذاریهای مردمی بیشتر شد. رومیها با تصرف مناطق شمالی آفریقا و خاور نزدیک به منابع سرشاری از سنگهای گرانبها دست یافتند و بعدها نیز در قرن اول میلادی به ساخت مجدد جواهراتی پرداختند که از یونان قدیم به ارث برده بودند. پلینی(4) از مورخان مشهور درباره علاقه رومیها به جواهرات می‌نویسد: آنان با پیروزی‌هایی که در پمپی به دست آوردند ثابت کردند که شیفته جواهرات هستند وجود آلاتی چون تاج‌سر، بازوبند دست بند و حلقه‌هایی از مارهای چمبره زده در آثار با قیمانده از تمدن و کاربرد این سنگها و شیشه‌های رنگی را به رومیها منتقل کردند.

سالهای 50 تا 100میلادی

در سالهای 50 تا 100 میلادی به دلیل کمیاب شدن نقره، طلا تبدیل به شاخص ترین فلزی شد که مورد استفاده قرار می‌گرفت که از آن به صورت ورقه و یا نخ در زری دوزی بهره مبردند.

در میان سنگهای قیمتی آن دوره می‌توان به کریستالهای تراشداده نشده بیضی شکل، مروارید و یاقوت کبود که با ارزش‌تر از بقیه به شمار می‌رفتند اشاره کرد. از زمردهای نتراشیده نیز به همراه شیشه و کارنلیان(5) استفاده می‌شد. از نو آوری‌های این زمان کاربری سنگهای تراش خوردۀ گارتت، توپاز و آمتیست روی حلقه هاست. با فوران آتشفشان وزوو در پمپی ایتالیای امروز آثار و گنجینه‌های جواهر سازی رومیها در آن مدفون شدند که حالا این نواحی مورد توجه کاوشگران و باستان شناسان است.

پژوهشگران معتقدند که مهمترین شهرهای دست‌اندر کار این هنر در آن الکساندر یا و آنتیوچ(6) رم بوده‌اند.

سالهی 100 تا 150 میلادی

در سالهای 100 تا 150 میلادی اگر چه رومی‌ها نتوانسته بودند به پیشرفت یونانیها در هنر جواهر سازی برسند ولی با متداول کردن سبک نوینی در طلا سازی تحول تازه این هنر صنعتی را به نام خود ثبت نموده‌اند. آنان با قلم کاری بر روی ورقه‌های طلا ساخته‌های تزئینی مشبکی را به وجود آوردند که به نام « اپوس.اینتررازیله» (7) شهرت یافت و با ترویج آن تولیدات تازه‌ای همچون انواع مدال، آویز، النگو، بازوبند، حلقه و انواع گوناگونی از گرد بند و زنجیره نائل آمدند. به دست آمدند. در این دوره گردن بندهایی که با این روش ساخته می‌شده‌اند معمولاً ترکیبی از مفتولهای طلا بودند که قسمت انتهایی شان حلقوی و ساده بود و بازمرد، مروارید و یا قوت کبود همراه می‌شدند. زنجیرها نیز، معمولاً به صورت حلقه حلقه ساخته می‌شدند و اتصال این حلقه‌های سمبلیک و بیضوی، فرمی« یو» شکل را به وجود می‌آورند. استفاده از این سبک باعث ساخت زنجیرهای سنگین، حصیری شکل و باده‌ای شد.

سالهای 150تا200 میلادی

پیشینه سکه زنی به سالیانی بسیار دور به دوره ی رومیها بر می‌گردد. در آن دوره، رومیها از طلا برای ضرب سکه استفاده می‌کردند.

البته در قرن دوم میلادی استفاده از سکه‌های در وسایل زینتی بسیار متداول بود به طوری که در وسط مدالها و نیز تاجها و گردنبدنها و حلقه ها، سکه کار گذاشته می‌شد، که البته روی این سکه‌ها طلا تمثال امپراطور آن دوره نمایان بود. درهمان دوره بود که استفاده از این سکه‌های طلا امپراطوری یا آراوس(8)شکل ولی با حکاکی روی سنگهای گرانبها، توسعه یافت و سنت یونانی متداول حکاکی گود و برجسته توسط رومی‌ها پی گرفته شد. این بر جسته کاری ها اغلب به صورت دایره‌ای شکل ساخته شده و بر روی انگشترها سوار می‌شدند.

سالهای 200 تا 250 پس از میلاد مسیح

معروفیت و ویژگی متمایز کننده قرن سوم میلادی به دلیل وجود تقاضا و تولید حجم انبوهی از بازوبند و دستبندهای ساخته شده از طلا بود. زیرا نوارهای به کار رفته در این سبک برای تزئین به روش اپوس اینترازیله از مفتولهای جداگانه و بهم متصل شده بودند که البته با سنگهای قدیمی تزئین شده بودند. رومی‌ها النگو یا بازوبندها را اغلب به صورت جفت مورد استفاده قرار می‌دادند.رومیها از بکارگیری رنگها لذت می‌بردند در بهره برداری از منابع معدنی سرعت عمل بالایی داشتند. از آن جمله می‌توان تپه‌های دریایی قرمز در مصر را نام برد که معدنی از زمرد در آن کشف شد. حال مصریها بیش از گذشته قادر به کار روی سنگهای سخت‌تری همچون یاقوت کبود، آکوآمارین و توپاز بودند. از جمله مواد خام دیگری که برای استفاده از ساخت جواهرات به شهرهای امپراطوری وارد می‌شد، می‌توان کهربای زرد از نواحی بالتیک و کهربای سیاه از شمال انگلستان نام برد کهربای زرد عموماً در ساخت گردنبندها مورد استفاده قرار می‌گرفت ولی از کهربای سیاه درحکاکی تصاویر یا تصاویر اسطوره‌ای بهره گرفته می‌شد. کهربای سیاه و زرد معمولاً در ساخت طلسمهای خرافی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

برچسب ها: جواهر, جواهرسازی

چاپ

You have no rights to post comments